Leven op de automatische piloot: hoe vind je jezelf terug?

Ik kom niet aan mezelf toe.

Je leeft niet meer echt, je bent vooral heel goed geworden in volhouden. 
Misschien voel je bij die zin al een lichte spanning in je buik ontstaan omdat je diep vanbinnen meteen weet: dit gaat over mij.

Dit weekend was ik bij een opleidingsweekend en werd het me door alle oefeningen, en verhalen die werden gedeeld, ineens pijnlijk helder hoe weinig mensen werkelijk gehoor geven aan wat ze voelen dat ze nodig hebben. We zijn ons er bewust van, maar omdat we het vrijwel direct weer wegdrukken, omdat er altijd iets is dat eerst moet, vult de dag zich al vóór je zelf überhaupt aan bod bent gekomen.

We denken er wel even aan, heel even maar.
Aan rust, aan iets doen waar je blij van wordt, aan spelen en gek doen met de kids, aan even niets hoeven, aan gewoon zijn, en precies op dat moment komt de stroom alweer op gang die alles overspoelt wat zacht en kwetsbaar is.

Het huishouden dat wacht, de afwas die nog gedaan moet worden, de was die ligt te wachten, het stofzuigen, de kinderen, het eten, de planning, de verantwoordelijkheden. En langzaam maar zeker schuift jouw plek steeds verder naar achteren in de rij, zonder dat je precies kunt aanwijzen wanneer dat eigenlijk is begonnen.

En het is niet dat deze dingen niet belangrijk zijn, ze horen bij het leven, bij zorgen, bij dragen, bij betrokken zijn. Maar ergens onderweg is er iets verschoven waardoor jouw eigen behoeften steeds minder belangrijk lijken te zijn geworden.

Eerst wat moet, daarna wat mag.

Een zin die velen van ons al jong hebben meegekregen en die zich diep in ons systeem heeft genesteld, tot het punt waarop we nauwelijks nog merken dat we volgens een oud script leven dat ooit door iemand anders is geschreven.

Want aan het einde van de dag is er vaak geen ‘daarna’ meer. Dan is er vooral:

• moeheid,
• een lichaam dat strak staat,
• een hoofd dat blijft malen,
• en een vaag gevoel dat je de hele dag bezig bent geweest zonder jezelf werkelijk te hebben ontmoet.

We noemen het discipline, 
we noemen het verantwoordelijk zijn, 
we noemen het volwassen, 
maar vaak is het in werkelijkheid een regime dat we onszelf zijn gaan opleggen zonder nog te beseffen dat het ooit een keuze was en dat we die keuze misschien al heel lang niet meer bewust maken.

Vanochtend liep ik mijn praktijkruimte binnen en mijn oog viel op een plant die zichtbaar richting het licht probeert te groeien, maar net op de verkeerde plek staat, met te weinig zon, te weinig voeding en steeds meer bruine plekken op zijn bladeren. Hij groeit nog wel, maar de energie gaat eruit. En als dit zo nog even doorgaat zal hij langzaam gaan hangen, omdat de omstandigheden hem simpelweg niet meer voeden. Op dat moment dacht ik ineens: dit is wat ik dit weekend bij meerdere mensen zag. Mensen die nog groeien, nog functioneren, nog doen wat er van hen gevraagd wordt, maar met steeds minder levensenergie in hun systeem.

We hebben te weinig tijd

• om echt te spelen,
• om te genieten,
• om aanwezig te zijn in ons lijf zonder meteen weer in ons hoofd te schieten met alles wat nog moet,
• alles wat beter kan,
• en alles wat niet vergeten mag worden.

In deze tijd doen we soms zo veel, maar doen we ook datgene dat ons werkelijk voedt, wat ons vanbinnen weer zacht maakt, wat ons herinnert aan wie we zijn voorbij onze taken?

Wanneer heb jij voor het laatst iets gedaan puur omdat je er energiek en blij van werd?

Niet omdat het nuttig was, niet omdat het efficiënt was, maar omdat je gevoel zei, 'ja dit wil ik!'

Misschien is zelfzorg geen luxe, geen extraatje, geen beloning na hard werken, maar simpelweg de zon die je nodig hebt om niet langzaam te verdorren. Misschien weet jij heel goed wat jouw zon is, alleen staat er iets dat de weg ernaartoe blokkeert.

Het leven vraagt veel van ons, maar ergens onderweg is het contact met jezelf vaak naar de achtergrond verschoven. Misschien herken je iets van dit verhaal in jezelf. Een zachte uitnodiging: neem vandaag even de tijd om te voelen wat jij écht nodig hebt, wat jou voedt en wat je blij maakt. Kleine momenten van bewustzijn, rust en plezier zijn de zonnestralen die je helpen groeien, zodat je niet alleen functioneert, maar ook werkelijk leeft. En als je merkt dat het lastig is om deze ruimte voor jezelf te creëren, kan het waardevol zijn om daar begeleiding bij te zoeken, zodat je stap voor stap terugkomt bij je kern en je eigen energie weer voelt stromen.